من و تو

وبلاگ جدید من

masoumehabibi — Thu, 17 Jul 2008 15:56:18 GMT

polarity.blogfa.com

اینم ادرس وب لاگ جدیدم که قولشو داده بودم

پایان

masoumehabibi — Sun, 06 Jul 2008 20:07:15 GMT

یک روز تمام میشوی ٬انگار که اصلا نبوده ایی و چهره ات درون عکسهای قاب گرفته زرد می شود و می پوسی.٬ خودت با تمام خاطراتت!

یک روز تمام می شوی و از تمام روز هایی که نفس کشیدی و زندگی کردی چیزی به جز یک خاطره باقی نمی ماند! و تازه اگر اقبال داشته باشی گاهی مضمون خواب های دیگری می شوی و بعد از بیدار شدنش شوت می شوی به بایگانی حافظه ی کوتاه مدتش

یک روز تمام می شوی و دلت وزنه ایی می شود برای سقوطت به اعماق سیاهی ! تو می مانی و کوله باری از کار های کرده و ناکرده و دستی که به هیچ جایی نمی رسد!!!

تمام می شوی و فکر می کنید دنیا به اخر رسیده اما ٬ زمین هنوز می چرخد و این شیطان است که بر شانه های سفیران خدا بوسه میزند و این خداست که فرشته می فرستد و ضحاک می گیرد

این اخرین پست این وبلاگه! و من روزهای تلخ وشیرین زیادی و درونش پنهون کردم و از دنیای سیاه بیرون پناه اوردم به درون این دنیای مجازی! اما ٬ فایده نداره!

فقط خودت هستی و خودت!

تمام شد و شاید بهانه ایی باشه برای یه شروع دوباره!!

میلم رو میذارم تا اگه حرفی داشتین بشنوم

مرسی که سر زدید و مرسی که ازم یاد کردید !!!!!!!

منتظر وبلاگه جدیدم باشید !!!!!!!!!!!!!

masoumehabibi@gmail.com

حباب

masoumehabibi — Sat, 14 Jun 2008 06:54:55 GMT

صدایم را فقط خودم می شنوم

درست مثل کابوس هایم که فریادم از ترس را تویی که کنارم هستی نمی شنوی

مثل یونس ٬که نهنگ بی خیال صدایش را نمی شنید

مثل مثل وقتی که در اتاقم تنهام و با خدا درد دل می کنم

مثل یک بادبادک در دست بچگیهایم و زوزه ی باد

و احساس می کنم درون یک حباب شیشه ایی زندانی ام

و صدایم را فقط خودم می شنوم

و روزی حباب من از اشک هایم پر می شود

.... و من غرق خواهم شد

.........

masoumehabibi — Tue, 13 May 2008 15:18:55 GMT

فکر می کنی دنیا به این بزرگی جایی برای غصه های من داشته باشد؟

... جایی برای پنهان کردن دردهایم؟!

نه .... ! دنیا بی رحم تر از تمام ادم هایی است که بوی گندشان خفه ام می کند!

و من یاد گرفته ام رنج هایم را با کسی قسمت نکنم

و خنده ام را برای همیشه روی صورتم قاب بگیرم

و طوطی وار برای همه ارزوی نیک بختی کنم

و کلاهم را دودستی بچسبم که لااقل باد به بازی ام نگیرد

و در برابر تمام ناحقی ها سکوت کنم تا همه فکر کنند که چقدر با گذشتم

ولی تو که غریبه نیستی

پل صراط دستگیره ندارد!!!!

گلویم درد میکند

و من بغضم را با یک لیوان پر از اب قورت میدهم

و فکر می کنم

سهم ما از تمام زیبایی های این دنیا

فقط

یک مستطیل است.........!

دوباره

masoumehabibi — Sat, 01 Mar 2008 10:44:40 GMT

روزی دوباره خواهم خندید

و نگاهم دوباره لبریز از روشنایی خواهد شد

و شعر هایم دوباره بوی بهار خواهد گرفت

روزی دوباره خواهم خندید

و ظالمان را مریم گونه خواهم بخشید

و برای یاکریم ها دعا خواهم کرد

تا دیگر ٬ تنها٬ در حیاط کوچکمان غمنامه نخوانند...

و تورا عاشقانه تر از قبل٬ پرستش وار و نجیب دوست خواهم داشت

.......... و خدا را بیشتر از تو !!!!

روزی دوباره اشتی خواهم کرد

با ابرهایی که بی رحمانه می بارند

تا از سخاوتم اشباع شوند

و خورشید را نشانم دهند

و خورشید را می بخشم به تمام چشم های نا بینا

ـ هر چند مالک ان نیستم ـ

و خیره می مانم به اسمان بی کران

و چشم انتظار سواری همیشه مجهول !.

من و تنهایی

masoumehabibi — Tue, 19 Feb 2008 14:05:15 GMT

انقدر تنهام ٬ که دیگر حضور خورشید گونه ات را حس نمی کنم!

تنهایی ترسناکیست٬ شبیه مرگ٬ و من مرگ را برای تو نمی خواهم!

می سوزم!

عجیب می سوزم! و من این جهنمم را برای تو نمی خواهم!

همه ی بهشت های زمینی برای تو!

محبوبم٬ این روز ها کار من شده چرخیدن و چرخیدن

و چه محیط کوچکی دارد این زمین!

تا قدم هایم را سفت می کنم ٬ نقطه ی اغاز هزار باره ام ا می بینم!

خدا که نیست

تو درهای بهشتت را باز کن

تا جهنمم را فراموش کنم

می دانم:

همیشه جایی هست برای ارمیدن

مآمنی برای اسودن

و شانه ای برای گریستن!

و خوبتر میدانم :

وقتی مقصد تویی ٬ مسیر هیچ است.......

برای تو

masoumehabibi — Fri, 15 Feb 2008 12:05:35 GMT

امیر خوبم!:

با من برقص

در خلوتی مقدس!

اسوده از هر چه که هست!

بگذار در ارمش این لحظه های ناب غرق شوم و فراموش کنم که زیتون ها همیشه تلخ اند!

و فراموش کنم که گل یا پوچ ٬ پوچ یا پوچ است !

و فراموش کنم که گیلاس های شیرین ٬ کرم خورده اند!

و فراموش کنم که گربه های ملوس ! پنجه های تیزی دارند٬!!

..... و فراموش کنم که خدا در این حباب شک جا مانده ...!

با من برقص

در خلوتی مقدس!

بگذار زمین در تاریکی فضا هضم شود

این جا

من و تو

اسوده از زمان

نور می بافیم

گره می خوریم به هم تا ابدیتی مجهول!

بی انکه کسی بفهمد!

masoumehabibi — Mon, 04 Feb 2008 13:15:28 GMT

این جا فقط منم و کابوسی عظیم و تک نوایی خفیف که فقط گاه گاهی زمانی که شاید خوابم ! گوشهایم را قلقلک می دهد

من تنهای تنهام و در حالی که پاهای سستم از ترس می لرزد چشمهایم را مثل چشم های شیر بی باک جلوه می دهم و از مرتفع ترین نقطه ی ممکن می گذرم و فقط خودم می دانم که از ارتفاع بیزارم و تو وقتی نگاهم می کنی به شجاعتم حسادت خواهی کرد

این جا منم و کابوسی عظیم. من زائری هستم گیج و مبهوت .نه لباس طاهری و نه اعتقادی . توهم زاده ایی که میان حقیقت و وهم دست و پا می زند. مرتدی که هنوز شرک خود را باور ندارد. و تو وقتی نگاهم می کنی به ایمانم حسادت خواهی کرد!

این جا منم و کابوسی عظیم وتک نوایی خفیف که سوکتم را هر از چند گاهی خط خطی می کند من از ترس چشم هایم را چفت هم می کنم و دستهایم را روی گوش هایم فشار می دهم تا ارام شوم. ولی کابوس ها و شب گریه های عجیبم ٬ حکایت از حادثه ایی عجیب دارد .حادثه ایی که مدت هاست شروع شده و من بی خبرم. همه حتی تو هم اگاه بودی و وقتی نگاهم می گنی به صبرم حسادت خواهی کرد

این جا فقط من ! تنها نیستم. ابلیس تا خبر دار شدی اماده است و من نه سنگی دارم برای رجمش و نه ایمانی که تو فکر می کنی و نه حتی ذره ایی شجاعت! فقط از کابوس هایم گریزانم و چاره ایی ندارم جز رفتن و رفتن.....

چقدر خوب است که خوابم و خوب تر که تو فکر می کنی بیدارم٬! چقدر خوب است که می نویسم و خوب تر که تو فکر می کنی شاعرم! و وقتی نگاهم می کنی به استعدادم حسادت خواهی کرد!!

ولی حقیقتی که از پشت این همه وهم داد میزند ٬ شیرینی همه ی این خوبی ها را تلخ کرده است. حقیقتی که از نبودنم حرف می زند

من ! ابراهیمی هستم که رفت به دنبال نوایی که شنید. بی توشه و بی ایمان و اسماعیل و در نهایت ! برای رهایی از کابوس هایش ! خودش خودش را قربانی کرد.... بی انکه کسی برایش گوسفندی بفرستد.........بی انکه کسی دلش بسوزد......

هر کسی چیزی برای از خود گذشتن دارد و من تنها دارایی ام را ! (خودم) را ذبح کرده ام٬ نه برای خدا که برای خودم

میان من و ابراهیم فقط یک "خدا" فاصله است

masoumehabibi — Wed, 09 Jan 2008 14:58:34 GMT

می ترسم

از کابوس های هر شبم می ترسم

از ارتفاعی که هر شب به سقوط محکومم می کند می ترسم

از ادم هایی که سایه ندارند

از صورت هایی که چشم ندارند

و سایه های طلبکاری که منت عشق را به روحم می کشند می ترسم

از خنده های مخوف می ترسم

نمی خواهم که بخوابم

با پلکهایم می جنگم برای بیداری و منم که مغلوب هر شبم و دوباره باز همان خواب های اشفته

و فقط تو با روح من بیگانه نیستی

و اشنایی با زخم های کهنه ام

در چشم های بارانی ام جوانه می زنی و من ! سبز می شوم.....

من از ان روز که در بند توام ازادم

masoumehabibi — Sun, 09 Dec 2007 09:06:58 GMT

وای خدای من !!!

پشت این همه بی قانونی و بی نظمی٬ چه تدبیری پنهان شده ؟

پشت این همه خواستن و نداشتن!؟

این همه داشتن و ندیدن!؟

وقتی همه ی داده ها و اطلاعات ناقص و پراکندست

وقتی که گیج و ناراحتی

توی اون لحظه ایی که جای خالی چیزی که باید باشه ونیست رو میبینی و معترضانه گله

می کنی از زمین و زمان!..... هیچ قانونی منطقی به نظر نمی رسه!

اما

وقتی شعله ی خشمت خاموش شد ٬ وقتی دوباره برگشتی به همون کالبد زمینی ات تازه می فهمی که:

" همه ی انچه که هست ٬ همه ی انچه که نیست٬ همه انگار به جاست. همه انگار به جاست"

حالا منم و روح خسته ام

و همه ی داشته هام که" تویی"

و همه ی نداشته هام که دنیاست

و با خودم تکرار می کنم : مرا تو بی سببی نیستی...........!