می ترسم

از کابوس های هر شبم می ترسم

از ارتفاعی که هر شب به سقوط محکومم می کند می ترسم

از ادم هایی که سایه ندارند

از صورت هایی که چشم ندارند

و سایه های طلبکاری که منت عشق را به روحم می کشند می ترسم

از خنده های مخوف می ترسم

نمی خواهم که بخوابم

با پلکهایم می جنگم برای بیداری و منم که مغلوب هر شبم و دوباره باز همان خواب های اشفته

و فقط تو با روح من بیگانه نیستی

و اشنایی با زخم های کهنه ام

در چشم های بارانی ام جوانه می زنی و من ! سبز می شوم.....

                        

                             

                        من از ان روز که در بند توام ازادم