تسلیم سرمای این تابوت چوبی ام

درون سرد خانه ای که اتاق من است

و من از این که زنده ام ... حیران !

       فرشته ی ابی من

                          سیب سمی را بلعیده ام

                       و گرگ قصه ی شنل قرمزی هم مرا !!

                 و پسر پادشاه بی لباس هم که قورباغه شده

            و داستان های مادر بزرگ هم که ته کشیده از دست تو

:

 و من هنوز خواب تو را میبینم

 ومن هنوز برای دیدنت بی تابم

 و من هنوز نفهمیده ام که قهرمان کدام قصه ای

                                                           که هر شب بخوانمش

 و من هنوز تکرار می کنم این دور باطل را

 و تو هنوز باور نکرده ای داستان مرا

   و من هنوز همان زیبای خفته ام

   و تو درگیر داستان شاهزاده و گدا

دروغ

دروغ است حدیث فرشته های زمینی که برای احیای تو  امده اند از این مرگ تدریجی

میان این مرداب بد بو

دروغ است معجزه ی انسان زاده شده در قرن بیست و یک ٬ قرن کفر

دروغ است جمله های مسخره ی( من میتوانم ) ( فکر می کنم پس هستم )

اینجا هزار سال نوری با صداقت فاصله هست و تو یک سیاه چاله ای درون این

سیاهی مطلق.که گاهی سیاره ات می خوانند و گاهی تو را حذف می کنند از

منظومه ی بشری و تو با این که فکر می کنی هستی ٬ نیستی

حقیقتی در کار نیست ....

قصه های شهرزاد هم دروغ است

و هزار و یک شب است که من خواب بوده ام !

تقدیر

تا بوده همین بوده

                        خدا _ عشق_ تقدیر

تا بوده همین بوده

                     یک شمع خود شیفته

                     یک شب پره ی احمق

                     یک خود کشی عاشقانه

                    ..... یک دل سوخته

تا بوده همین بوده

                    تقدیر ماه و خورشید

                       _ جدایی _

                  که خدا دلش به رحم بیاید از این همه فراق

                  و یک بوسه در روز را تجویزشان کند

                   و روزها و شبها که حاصل عشق بازی ماه و خورشید اند

تا بوده همین بوده

                   که من پروانه باشم و تو شمع

                   که فنا شوم

                    که آهم دامنت بگیرد

                    که تو با اشکهای مومی ات ٬ هیچ شوی

                     و دیگران ایثارش بنامند این

                                                         حماقت کودکانه را

تا بوده همین بوده

                  مرگ پروانه و شمع

                و دیدار هر روز ماه با خورشید

                 که کاش ماه من بودی نه شمع.............

ولی تا بوده همین بوده

                 خدا ـ تقدیر ـ و ..عشق !

تولدت مبارک

                          تولدت مبارک دخترک تنهای من

چشم هات رو ببند و به هیچ چیز فکر نکن

ـ به نقابی که زدی و داری باهاش زندگی می کنی

ـ به ادم هایی که دوستت دارن و بهت تبریک میگن

ـ به عاشق های قدیمیت که دارن با طعنه برات ارزوی خوشبختی می کنن

ـ به چشم هایی که اسیرت کرده

ـ به درد اسارت ٬ حقارت

ـ به نشونه هایی که معنیشون رو نمی فهمی

ـ به سقوطت از پله های یک ادم

ـ به جاذبه ی نیوتن ٬ سیب ٬ میوه ی ممنوعه

ـ به زمین ٬ زحل !!!!!

ـ به مهلتی که بهت داده شده

ـ به اولین تار سیدی که لا به لای موهات دیدی

ـ به هدیه ای که نگرفتی

ـ به ارزویی که بهش نرسیدی

به هیچ چیز فکر نکن

بذار همه فکر کنن تو هنوز همون دختر الکی خوشی

چشم هات رو ببند و بخواب شاید همش خواب باشه

من و تو

من و تو ساکن یک شهر

                                    و زیر سقفی از ابریم

ولی از دست من تا بازوانت دست بسیار است

                                     و جایت در کنارم خالی خالی

:

من و تو همنشین کینه ورزانیم

   همان هایی که از گل خار هایش را جدا کردند و

                          در دستت فرو بردند

                               که تو از درک زیباییش عاجز باشی

                                                                و هرگز نفهمی : یاس یعنی چه؟؟

:

من و تو چشم در چشم همین مردم

                                                  چه ها دیدیم!!!!!!!!!

و زخم چشمهای شورشان هم که شده 

                                                 یک عادت معمول!!!!!

:

تو از من اندکی دوری

                     به قدر یک دو تا میدان

     ولی تا ما شدن (حتما ) هزاران سنگ در راه است

:

من و تو ساکن یک شهر

                                زیر سقفی از ابریم

    و من با این دعا دل خوش

                                 که جایم پیش تو امن است