تبليغاتX
من و تو
 
من و تو
 
 
شعر
 
روزه باشم بهتر است از اینکه روحم روز و شب

  در پی سیرابی از روح تو و عشق تو باشد نازنین

 

               نازنین من تشنه و بی دین وملحد در میان این همه مومن

               مبان دین و دنیا و هوای نفس و جنات و جهنم مانده ام

 

مومنان با چوب و تیغ زهر دار و کینه و نفرت همه جمع اند

                                  و دنبال نگاهی از من و تو

                                   تا که پندی داده باشند و

                                   صوابی کرده باشند و

                                     زری در کیسه شان ...........! شاید!!!!

سنگ ها انباشته  چالی به قد قامتم

           حاضر و اماده گشته

              بلکه سنگسارم کنند

آن طرف آن جا همان بالا خدا

ناظر قانون جنگل وار ماست

           ناجی ما غایب و هر کس شده منجی برای دیگری

          وای بر من ! وای بر من! حکم انسان بودنم دست شماست؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 |+| نوشته شده در  چهارشنبه سی و یکم خرداد 1385ساعت 13:35  توسط معصومه حبیبی  | 
این همه سال می و میخواری

                   عاقبت مست نگاه تو شدم

نه لبی تر کردم ز لب شیرینت

                     نه نوازش ،نه نوایی، نه ندایی از تو

من فقط مجنونم                  ـ قیص بیچاره ی تو ـ

که نه صحرا دارد ، تا پناهی جوید ، عشق را داد زند ، کنج عزلت گیرد  

                                         و نه ظرفی که به دست تو دهد

این همه سال به درگاه خدا

              اشک بردم ، نذز کردم، شمع روشن کردم

عاقبت رانده ز او               تو شدی معبودم!!!!!!!!!!!!!!!!

               من نیازم شده تو                 و تو از خاری من مسروری

ایت همه عدل خدا دارد و تو ،بنده ی او

            بویی از عدل نبردی و نمی دانی چیست

چه خبر داری تو

                    روزگاری شاید              مست و میخواره شدی

                                               یا که مجنون نگاهی

                      ـ شاید ـ

                          واژه ی عدل برایت حسرتی زیبا شد۰۰۰۰

 |+| نوشته شده در  شنبه بیستم خرداد 1385ساعت 13:30  توسط معصومه حبیبی  | 
این جا سرزمین مرده های بو گرفته است.مرده هایی که سال هاست نفس می کشند و در توهم زنده بودن به سر میبرند.که کاش به جای خانه قبر داشتند که کاش به جای قلب سنگ نداشتند.و تو میان این ادم های قلب سیمانی تجلی گل سرخی

:

:

                       چه باک از تمام فرداها

                        وقتی که دستان بی رحم قضا

                       تو را چون مهره ای سوخته از بازی نفس کشیدن محروم کرده

شعله گرفتن

خاکستر شدن

ـ سوختن ـ

             در سزمین مهره های همیشه مرده

                 معنای افتخار است

شکی نیست (میان میوه های گندیده    سیب سرخ جیغ می زند )

             گاهی قضا هم اشتباه می کند

 |+| نوشته شده در  دوشنبه یکم خرداد 1385ساعت 12:8  توسط معصومه حبیبی  | 
 
  بالا